Bu Foruma yaptığınız ilk ziyaretiniz ise, Lütfen öncelikle Yardım kriterlerini okuyunuz.
Forumumuzda bilgi alışverişinde bulunabilmeniz için öncelikle Kayıt olmalısınız. Üye olmayanlar Forumumuzdan hiçbir şekilde aktivite uygulayamaz, Mesaj yazamaz, Konu açamaz, Eklenti indiremez. Forumumuzu tam anlamıyla kullanmak için Üye olabilirsiniz..
>Bir otobüs duraginda karsilasmislardi ilk kez.... >Biri tipta okuyordu,öbürü mimarlikta. O ilk karsilasmadan sonra, bir >kere, >bir kere, bir kere daha karsilasabilmek için, hep ayni saatte, ayni >duraktan, >ayni otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle >konusacak cesareti >bulmalari biraz zaman aldi ama sonunda basardilar. Ikisi de her >sabah otobüse bindikleri >semtte oturmuyorlardi aslinda. Delikanli arkadasinda kaldigi için o >duraktan binmisti otobüse, kiz ise ablasinda.... >Sirf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden >çikip, sehrin öbür ucundaki o duraga, onlarin duragina >geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra... > >Okullarini bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok >mutlu... >Bazen issiz, bazen parasiz kaldilar ama öylesine sıkı kenetlenmisti >ki >yürekleri ve elleri hiçbir seyi umursamadilar. Ayin sonunu zor >getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar >olduklarinda >da hep mutluydular. Zaman asimina ugrayan, aliskanliklara yenik >düsen, >banka >hesabinda para kalmadigi için ya da tam tersine o hesabi daha da >kabarik >hale getirmek uguruna bitip-tükeniveren sevgilerden degildi >onlarinki... >Günler günleri, yillar yillari kovaladikça sevgileri de büyüdü, >büyüdü... >Tek eksikleri çocuklarinin olmamasiydi. Zorlu bir tedavi sürecine >ragman >çocuk sahibi olmayinca, ?bütün mutluluklarin bizim olmasini >beklemek, >bencillik olur? diyerek devam ettiler hayatlarina. Çocuk yerine, >sevgilerini büyüttüler... Senin için ölürüm? derdi kadin, simsıkı >sarilip >adama ve adam Hayir, ben senin için ölürüm diye yanit verirdi hep... > >Bazen eve geldiginde, aynanin üzerinde bir not görürdü kadin, ?Bir >tanem, kütüphanenin ikinci rafina bak....? Kütüphanenin ikinci >rafinda
__________________
ölümle nişanlıysak neden çeyiz hazırlamıyoruz
Konu ceylannur tarafından (22-06-2008 Saat 19:11 ) değiştirilmiştir..
>baska bir not olurdu, Mutfaktaki masanin üzerine bak ve seni çok
>sevdigimi sakin unutma? >Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notlari okuya okuya >kosturan kadin, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, >kimi zaman en sevdigi çikolatalar, >kimi zaman da pahali armaganlarla karsilasirdi... >Aldigi hediyenin ne oldugu önemli degildi zaten.... > >Hayat ne kadar hizli akarsa aksin, isleri ne kadar yogun olursa >olsun hep >birbirlerine ayiracak zaman buluyorlardi bulmasina ama kirkli >yaslarin >ortalarina geldiklerinde, daha az çalismaya karar verdiler. Adam, >hastaneden ayrildi ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye basladi. >Kadin da mimarlik bürosunu kapadi ve sadece özel projelerde görev >aldi. Artik daha fazla beraber olabiliyorlardi. Bir gün sahilde >dolasirken, harap >durumda bir ev gördü kadin, üzerinde ?satilik? levhasi asili olan. >?Ne >dersin, bu evi alalim mi?? dedi adama. ?Bu viraneyi yiktirir, harika >bir >ev yapariz. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terasi olan, >martilari >kahvaltiya davet edecegimiz bir deniz evi yapalim burayi...? ?Sen >istersin de ben hiç hayir diyebilirmiyim?? diye yanit verdi adam. >Amerikadaki tip kongresinden döner dönmez ararim emlakçiyi... Kaç >para olursa olsun, burasi bizimdir artik....? > >Sadece bir hafta ayri kalacaklarini bildikleri halde, ayrilmalari >zor >oldu adam Amerika?ya giderken. Her gün, her saat konustular >telefonla. >Gözyaslari içinde kucaklastilar havaalaninda. Fakat birkaç gün >sonra, >kocasinda bir tuhaflik oldugunu fark etti kadin. Eskisi kadar mutlu >görünmüyor, konusmaktan kaçiniyordu. Onu neselendirmek için, >sahildeki >evi hatirlatti ve çizdigi projeyi verdi kadin ama hiç beklemedigi >bir cevap >aldi: Canim, o ev bizim bütçemizi asiyor. Sen en iyisi o evi >unut...? > >Mutsuzluk, mutlulugun tadina alismis insanlara daha da aci, daha da >çekilmez gelir. Kadin, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini >söylemesi için yalvardi adama, Senin için ölürüm, biliyorsun, ne >olur >anlat? diye dil döktü bos yere... Yillardir sevdigi adam, duyarsiz >ve >sevgisiz biriyle yer degistirmisti sanki. Ona ulasmaya çalistikça, >beton >duvarlara çarpiyordu kadin, her çarpmada daha fazla kaniyordu >yüregi... > >Bir gün, çocuklugunun, gençliginin ve bütün hayatinin birlikte >geçtigi
>arkadasina dert yanarken, ?Artik dayanamiyorum, sana söylemek
>zorundayim? >diye sözünü kesti arkadasi. O, seni aldatiyor. Is yerimin tam >karsisindaki restoranda genç bir kadinla yemek yiyiyor her öglen. >Sonra >sarmas dolas biniyorlar arabaya.... >Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanlari? diye bagirdi kadin. >Onca yillik arkadasini, kendisini kiskanmakla suçladi.... Ertesi >gün, ögle >vakti o restoranin hemen karsisinda bir köseye sindi sessizce ve >peri >masallarinin sadece masal oldugunu anladi... Kocasinin eskiden ayni >hastanede çalistigi genç çocuk doktorunu tanidi hemen. Bazen >evlerinde >agirladiklari kadina nasil sarildigini gördü adamin... > >Aksam kocasi eve gelir gelmez, bazen bagirip, >bazen aglayarak, bazen ona simsiki sarilip bazen de yumruklayarak >haykirdi suratina her seyi. Inkar etmedi adam. Zamanla duygularin >degisebildigi, insanlarin orta yasa >geldiklerinde farklilik aradigi gibi bir seyler geveledi agzinda ve >bavulunu alip gitti evden. Kapidan çikarken, ?son bir kez kucaklamak >isterim seni? diyecek oldu ama kadin, ?defol? dedi nefretle... > >Ilk celsede bosandilar... Modern bir ask hikayesinin böyle son >bulmasina >kimse inanamadi. Arkadaslarinin destegiyle ayakta kalmaya çalisti >kadin. >Adamin, sevgilisiyle birlikte Amerika?ya yerlestigini ögrendi. Bazen >yalniz kaldiginda, onu hala sevdigini hissedince, aglama nöbetleri >geçiriyor, askin yerini, en az onun kadar yogun bir duygu olan >nefretin >almasi için dua ediyordu. > >Aradan bir yil geçti... Her seyin ilaci oldugu söylenen zaman bile, >kadinin derdine çare olamamisti. Bir sabah, israrla çalan zilin >sesiyle >uyandi. Kapiyi açtiginda, karsisinda o kadini gördü. ?Sen, buraya ne >yüzle geliyorsun? diye bagirmak istedi ama sesi çikmadi. ?Lütfen, >içeri >girmeme >izin ver, mutlaka konusmamiz gerekiyor.? dedi genç kadin. Kanepeye >ilisti >ve zor duyulan bir sesle konusmaya basladi: ?Hiçbir sey göründügü >gibi >degil aslinda. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yil >Amerika?daki kongre sirasinda ögrendi hastaligini ve yaklasik bir >senelik >ömrü kaldgini. Buna dayanamayacagini, hep söyledigin gibi onunla >birlikte >ölmek isteyecegini biliyordu. Seni kendinden uzaklastirmak için, >benden >sevgilisi rolünü oynamami istedi. Ailesine de haber vermedi. >Birlikte >Amerika?ya yerlestigimiz yalanini yaydi. Oysa ilk karsilastiginiz >otobüs >duraginin karsisinda bir ev tutmustu. Tedavi görüyor ve >kurtulacagina >inaniyordu ama olmadi. Gece fenalasmis, bakicisi beni aradi, son >anda >yetistim. Sana bu kutuyu vermemi istedi...? Gözlerinden akan yaslari >durduramayacagini biliyordu kadin. Hemen oracikta ölmek istiyordu. >Eline >tutusturulan kutuyu açmayi neden sonra akil edebildi. Itinayla >katlanmis >bir sürü kagit duruyordu kutuda. Ilk kagitta, ?Lütfen bütün notlari >sirayla oku bir tanem? diyordu... Sirayla okudu; ?Seni çok sevdim?, >?Seni >sevmekten hiç vazgeçmedim?, ?Senin için ölürüm derdin hep, dogru >söyledigini bilirdim.? ?Fakat benim için ölmeni istemedim? ?Simdi >bana >söz vermeni istiyorum.? ?Benim için yasayacaksin, anlastik mi?? son >kagidi eline alirken, kutuda bir anahtar oldugunu gördü kadin... Ve >son kagitta sunlar yaziliydi: > >Sahildeki evimizi senin çizdigin projeye göre yaptirdim. Kocaman >terasta >martilarla kahvalti ederken, ben hep seni izliyor olacagim....?
Bu Kadar Sevebilirmisiniz
Normal
